AĞZI OLAN KONUŞUYOR, RAKAMLAR NE DİYOR? TRABZON’A LAF EDENLERİN

​Sosyal medyanın en kolay haberciliği; ellerine kamerayı alıp birkaç günlüğüne Trabzon’a gidenlerin, şehirdeki iki Arapça tabela veya Körfez ülkesinden gelen turist kafilesini görüp "Trabzon satılmış, memleket Arap nüfusuna teslim edilmiş" diye felaket tellallığı yapmasıdır.

​Bölge insanının vatan, bayrak ve toprak hassasiyetini hedef alarak "Formanıza sahip çıktığınız kadar toprağınıza sahip çıkamadınız" sitemiyle aklı sıra gol atmaya çalışanlar var. Peki, bu yüzeysel gözlemler gerçeğin ne kadarını yansıtıyor? Rakamlar, resmi tapu istatistikleri ve stratejik veriler konuşunca kim haklı çıkıyor?

​Gelin, algıları bir kenara bırakıp Türkiye haritasını önümüze açalım.

​TÜİK Verileri Ne Diyor? Şampiyonlar Kim?

​Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) ve Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü’nün her yıl düzenli açıkladığı yabancıya gayrimenkul satış verileri ortadadır. Yabancıya konut ve taşınmaz satışında ilk üç sırayı yıllardır İstanbul, Antalya ve Mersin paylaşmaktadır.

​Yabancılara satılan konutların neredeyse %80’i bu büyükşehirlerde ve Akdeniz çanağında el değiştirmektedir. Antalya ve Alanya’da yabancı nüfus oranı kimi mahallelerde yasal sınırları aştığı için resmî ikamete kapatılan onlarca bölge vardır.

​Peki, sosyal medyada fırtınalar koparılan Trabzon listenin neresindedir? Trabzon, yabancıya satış istatistiklerinde ilk 5’in dahi dışındadır. Yani ortada rakamsal olarak kenti kaplamış bir "satış dalgası" kesinlikle bulunmamaktadır.

​Satılan Şey Ne? "Daire" ile "Stratejik Tarım Arazisi" Bir mi?

​Mesele sadece adet değil, el değiştiren mülkün niteliğidir.

​Trabzon’da Körfez ülkelerinden gelen yatırımcı veya turistlerin aldığı mülklerin neredeyse tamamı binalardaki apartman daireleri veya konutlardır. Yani kimse Trabzon’da stratejik bir sanayi alanını, koca bir ovanı ya da milli tarım arazisini satın almamıştır.

​Oysa haritanın diğer taraflarına baktığımızda durum çok daha derin ve bakılması gereken bir boyuttadır:

​Trakya ve Ege: Trakya’nın ayçiçek ve buğday ambarı olan bereketli tarlaları, Ege’nin asırlık zeytinlikleri ve Akdeniz’in bakir kıyı parselleri Avrupalı, Rus veya yabancı sermayeli fonlar tarafından toplanmaktadır.

​Doğu ve Güneydoğu Anadolu: Mardin, Hatay, Kilis, Şanlıurfa gibi kritik sınır hatlarımızda ve Doğu Anadolu’nun geniş merayla tarım alanlarında yüz binlerce metrekare arazi yabancı tüzel kişiliklerin veya ortaklıkların eline geçmiştir.

​Sınır boyundaki stratejik tarım arazileri, Trakya’daki tarlalar, Ege’deki koylar el değiştirirken gıkı çıkmayan sosyal medya kabadayılarının; sıra Trabzon’daki iki konut satışına gelince "vatan toprakları satılıyor" yaygarası koparması en hafif tabirle çifte standarttır.

​Sorun Satış Değil, Görünürlük Çifte Standardı

​Antalya, Bodrum veya Didim sokaklarında yürüyen bir Rus, İngiliz ya da Alman turist; kılık kıyafeti ve yaşam tarzı itibarıyla o bölgenin seküler turizm yapısıyla kolayca harmanlanır, göze batmaz. Ancak Trabzon’un serin yaylalarına gelen Körfez turisti; dili, giyim kuşamı ve kültürel dokusuyla Anadolu/Karadeniz yapısı içinde anında fark edilir.

​Sosyal medyadaki popülist bakış açısı, işte bu "görünürlük farkını" hemen bir "istila ve satış" anlatısına dönüştürmektedir. Antalya’ya turist gelince adı "turizm geliri ve döviz girdisi" olurken, Trabzon’a turist gelince adı "şehri satmak" olarak etiketlenmektedir.

​Sonuç: Trabzon’un Sahibi de Misafiri de Bellidir

​Nasıl ki Antalya’daki turizm işletmeleri gelen turist üzerinden ekmek yiyorsa; Trabzon’daki esnaf, taksici, fırıncı da bölgesel turizmden rızkını kazanmaktadır. Turizm bir ticarettir; şehri satmak anlamına gelmez.

​Trabzon insanının toprağına, bayrağına ve değerlerine olan bağlılığını sorg